ΔΕΡΜΑΤΙΝΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΣΕ ΕΠΙΔΕΡΜΙΚΕΣ ΤΙΜΕΣ.....ΕΤΟΣ 1990

 

ΔΕΡΜΑΤΙΝΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΣΕ ΕΠΙΔΕΡΜΙΚΕΣ ΤΙΜΕΣ........ΕΤΟΣ 1990

Θα με συγχωρέσετε κύριοι αν κάνω τον αγώνα σύντομο. Η πυγμαχία ευδοκιμεί σε δύσκολες στιγμές και τώρα η ζωή είναι πολύ άνετη: αν υπάρχει κίνδυνος με μια δραστηριότητα, τότε δεν πρέπει να συμμετέχεις σε αυτήν. Υπάρχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που θέλουν  απαγορεύσεις, και γινόμαστε ένα έθνος παρατηρητών και όχι δραστών. Οι άντρες δεν φτιάχτηκαν για να είναι λάχανα. Το στοιχείο του κινδύνου, και η ανάγκη να τον νικήσουμε, είναι κινητήριος δύναμη στις ζωές των ανδρών.

Έτσι μας νιώθουν παρα πολύ ''δικους'' τους....

Πέρασε από την πόρτα μου σαν

 βελούδινος τυφώνας, με

 μάτια φλεγόμενα 

και ένα όπλο στο χέρι.

 Είπα, "Άσε αυτό το πράγμα, θα πληγώσεις τα συναισθήματά μου".

 Είπε, «Τα συναισθήματά σου είναι το τελευταίο πράγμα για το οποίο πρέπει να ανησυχείς, γιατρέ». Ήταν η στιγμή που ερωτεύτηκα.......

-Αφήνεις μια κόκκινη μουντζούρα στη χαρτοπετσέτα του κοκτέιλ. μια υπενθύμιση του κόκκινου κραγιόν που φοράτε όλη τη νύχτα. Το ερώτημα δεν είναι πόσο καιρό θα πάρει η δουλειά.- μάλλον πόσο πολύ θα διασκεδάσεις.

Ως συνήθως, έβγαινες από το σπίτι το φρέσκο ηλιόλουστο πρωί, με το μεταξωτό σου κασκόλ στο κεφάλι να κυκλοφορείς στην πόλη,  μόνη στο δρόμο, να πας να πάρεις το συνηθισμένο πρωινό σου κρουασάν και τον καφέ και το τσιγάρο σου έξω από το αρτοποιείο...... έρχεται ένας άντρας και λέει.....

- Είναι πολύ δυσάρεστο να βλέπεις μια γυναίκα να καπνίζει!

Λες με πολλή απογοήτευση

-Ουφ, αρσενικά!

Και  αφήνοντας φιλοδωρήματα

τότε ένιωθες σαν να πας στο καζίνο

εκεί όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα πάνω σου

δεν μπαίνεις στον κόπο να το προσέξεις

απλά κάθεσαι σε ένα τραπέζι γεμάτο μεγαλόσωμους άντρες και αρχίζεις να παίζεις, αλλά είναι όλοι ταραγμένοι!

-Τι δεν έχετε δει ποτέ μια γυναίκα που θέλει να παίξει καζίνο;

-Μας ανεβάζει το Prestige! Αυτό που δεν έχουμε. Χαμένα παρτάλια, είμαστε.

Το πρωί μύριζε σαν μπρίκι 

με καβουρδισμένο καφέ. 

Ο ήλιος έλαμψε από το γυάλινο παράθυρο. 

Την χτυπάει καθώς το ρολόι χτυπά επτά.

Τα μάτια της έμοιαζαν να κλείνουν και να ανοίγουν.

Καθώς ξύπνησε από τον μουντό ύπνο της.

Ετοιμάστηκε.

Οδήγηση στην πόλη.

Τα μαλλιά της κυλούσαν πίσω της 

καθώς το μπροστινό της μέρος ήταν καλυμμένο με το κόκκινο σατέν μαντήλι της.

Αποχρώσεις στην άκρη της μύτης της

 καθώς καπνίζει το αγαπημένο της πούρο.

Κοιτάζοντας τις αποχρώσεις μια και λίγο μια φορά το κόκκινο φως την σταμάτησε.

Καθώς περνούσε η μέρα, ήρθε η νύχτα, καθώς άρπαξε το μπουκέτο με τα λουλούδια της στο σαλόνι.

Το νερό της βρύσης έτρεχε καθώς γέμιζε την κορυφή του αγγείου.

Ξετυλίγοντας το περιτύλιγμα καθώς άρπαξε τα λουλούδια τοποθετώντας τα στη θέση τους καθώς τα έκανε όμορφα.

Καθώς καθάριζε το ακατάστατο τραπέζι γεμάτο με

 λουλούδια κατά κάποιον τρόπο περιείχε μια κάρτα.

Μια επαγγελματική κάρτα ίσως;

Καθώς έπιανε την κάρτα, περιείχε έναν αριθμό.

Ο αριθμός από το αγόρι στο ανθοπωλείο.

Καθώς χαμογέλασε θυμούμενη το αγόρι με τα λουλούδια που θα έβλεπε πάντα σε αυτό το λουλούδι.

«Κι εγώ τον συμπαθούσα» είπε γελώντας, καθώς σήκωσε το τηλέφωνο που χτύπησε γρήγορα.

Και ήταν αυτός.

ΣΚΗΝΗ  1

-Κε Connelly ........Έχω στα χέρια μου 150000 σε συναλλαγματικές σας......Είμαι από το λογιστήριο της F and G (France and Greece International advertising company)......

-Που με βάλατε χωρίς την συναίνεση μου σε ταμπέλες αγώνων μπάσκετ, στο γήπεδο του ΠΑΟΚ!

Θα έβαλαν από το Παρίσι να μην πληρώσει του ΠΑΟΚ........

-........ σας συνδέσω με τον κ. Vandatour. Τον διευθύνοντα σύμβουλο στο Ελληνικό παράρτημα, πρώην βραβευθέντα στον πόλεμο του Βιετνάμ....Γαλλοαμερικάνος με ένα σακάκι τύπου Ναπολέοντα. Κρόσσια στους ώμους, κλπ......Έτσι ντυνόταν στο ΑΧΙΛΕΙΟΝ cafe, τα Σάββατα με τα νέα παιδάκια. Φοιτητές. Τον ΑΓΝΌΗΣΑ. 

-Δεν θα πληρωθείς, αν δεν μου δώσεις τουλάχιστον τις μακέτες που μου χρωστάς.   ΔΕΡΜΑΤΙΝΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΣΕ ΕΠΙΔΕΡΜΙΚΕΣ ΤΙΜΕΣ......Δεν έχεις κύρος, με το φέσι που έριξες στον ΠΑΟΚ!

Νομίζανε πως θα μου φάνε τα λεφτά αφού θα μεγαλοπιανόμουν, βάζοντας το όνομα μου με ΜΕΒΓΑΛ-ΑΓΝΟ, κλπ!

Τα μαζέψανε και φύγανε από Ελλάδα.

-Εμένα πότε θα με παντρευτείς!

-Συ θα με έπαιρνες για την διαφήμιση. Χωρίς αυτήν, με ''αγαπάς'' ακόμα;

ΣΚΗΝΗ  2

<<Πω πω, έχω δει μερικά από τα ντοκιμαντέρ σας και όπως είπε ο Wayne Jules είστε πραγματικά ένας ιστορικός της πυγμαχίας υψηλού επιπέδου! Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο και τον κόπο, ώστε ο καθένας να μπορεί να εκτιμήσει αυτούς τους γίγαντες του δαχτυλιδιού. Ως παιδί που μεγάλωνα εδώ στη Σάντα Μπάρμπαρα περνούσα τα καλοκαίρια μου στη Νέα Υόρκη στο διαμέρισμα των θείων μου στη Δυτική 57η οδό και με πήγαινε στον Κήπο στις αρχές έως τα μέσα της δεκαετίας του 1950 και είδα μερικούς σπουδαίους εκείνης της εποχής! Kαι ο πατέρας μου ήταν γιγαντιαίος θαυμαστής των αγώνων με τα αδέρφια του και συνηθίζουν να συντονίζονται σε αυτές τις μηνιαίες μάχες στην τηλεόραση, όπως ο αγώνας Pabst Blue Ribbon της εβδομάδας και του μήνα! Θυμάμαι ότι είδα τον ήρωά μου της πυγμαχίας Carmine Basillio και τους μεγάλους εκείνης της εποχής και πριν φύγω για την περιοδεία μου στο Βιετνάμ το 1967, επισκεπτόμουν τον θείο μου και έκανε πάρτι στο διαμέρισμά του και συνάντησα τον κύριο Λαμότα στο πάρτι επειδή ο θείος μου ήταν αστέρι του Μπρόντγουεϊ και είχε πολλούς τακτικούς εργατικούς φίλους και φίλους που ήταν Λίστα στα επαγγέλματά τους ! Ο θείος μου είχε την ευλογία που κέρδισε πολλά βραβεία Drama desk και κέρδισε ένα Tony για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του σε ένα μιούζικαλ στο Μπρόντγουεϊ και κέρδισε ένα βραβείο Ακαδημίας για πρωταγωνιστικό ρόλο στα μέσα της δεκαετίας του '50 για ένα μιούζικαλ, όταν το ταλέντο έφτασε σε διαφορετικό επίπεδο,  οπότε έχοντας έναν θείο ως διασημότητα της λίστας και γνώρισα πολλούς κορυφαίους αστέρες εκείνης της εποχής στον κινηματογράφο και ειδικά στη σκηνή! Μάλιστα όταν πέθανε ο θείος μου το 1985 ο κ. Lamotta ήρθε για να δείξει τα σεβάσματα του με τον γιο του που πέθανε σε εκείνο το αεροπορικό δυστύχημα της Swiss Air το 1998! Ουάου! .......>> Έλεγε με αμερικάνικη προφορά ο Vandatour,  όπως θυμάμαι.

Ο κόσμος δεν ξέρει τι τζίρο κάνουμε, οι έμποροι. Κάποιος μου έβαλε κάτι στο χέρι. Δεν τον είχα ματαδεί.....Φαινόμουν  πολεμιστής της ζωής! Του έδωσα 4 ρούχα χωρίς απόδειξη. Τα κόμματα κόβουν τιμολόγιο για τις ρεμούλες τους; Μου είχε αφηγηθεί την ζωή του και συμφωνήσαμε κα χρεωκοπήσουμε μαζί την εταιρία. Παίξαμε θέατρο........

ΣΚΗΝΗ  3

Ο Ναΐτης- εγώ,  πίνει ένα ποτό σε ένα μπαρ στη Νάπολη όταν γίνεται μάρτυρας μιας σύγκρουσης μεταξύ δύο πελατών. Σημειώστε. Πελατών του. Φαίνεται ότι ο ένας από αυτούς έχει μπερδέψει τον άλλο με έναν παλιό συνάδελφο. Οι υποψίες του Ναΐτη εγείρονται το επόμενο πρωί όταν διαβάζει στις εφημερίδες ότι ένας από τους άνδρες έχει δολοφονηθεί. Αρχίζει να ερευνά μόνο για να βρεθεί ριγμένος στον κόσμο της σικελικής μαφίας και ότι λίγοι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να τον βοηθήσουν.

Ο Vandatour μεταφέρεται στη Σικελία για να συναντήσει τον Destamio, ο οποίος αντικρούει την κατηγορία, αλλά ο αρχηγός της τοπικής αστυνομίας, Ponti, λέει στονVendatour ότι ο Destamio είναι ένας δότης της Μαφίας και ζητά τη βοήθειά του για να τον παγιδεύσει. Καθώς βρίσκεται στο δρόμο, η λογίστρια,  επιλέγει να γίνει φίλος με την ανιψιά του Dessamio, Gina, λέγοντάς της ότι έχει σταλεί από τον θείο της, αλλά η θεία της είναι ύποπτη και ενημερώνει τον Dessamio, ο οποίος στέλνει δύο από τη συμμορία να σκοτώσουν τον Vendatour.

Αυτός το μαθαίνει. Κάνει την απάτη μαζί μου για να μπει φυλακή. Γράφει το μερίδιο του σε εμένα τον ''ανίδεο''.

Tι νέος εγώ, 30 χρονων, τότε!