Σ Τ Ο Κ Ε Ν Τ Ρ Ο Μ Ι Α Σ Ν Υ Φ Α Δ Α Σ Χ Ι Ο Ν Ι Ο Υ Χιονίζει. Μια σπατάλη είναι το χιόνι, η βροχή, το χαλάζι. Μια τρομερή σπατάλη του ουρανού μόνο και μόνο για να μας αποδείξει πως είναι πιο πάνω από εμάς και ότι μπορεί να ξεσπά σε μας, επειδή ο Θεός τον εκμεταλλεύεται για να παραμένει αόρατος ή γιατί ένα περιστέρι τον ξύπνησε με το πέταγμά του για να μην διαμαρτυρόμαστε καθόλου. Αλλά από την άλλη, ίσως τα ξεσπάσματά του να 'ναι λόγω της μοναξιάς του, δηλαδή έτσι επικοινωνεί με τους ανθρώπους. Μπορούσε να ήταν και ένας από εμάς. Ένας ουρανός είναι κι ο πατέρας μου· όπου κι αν σταθώ δεν μπορώ να ξεφύγω από τον χιόνι, το χαλάζι και τις λιακάδες του. Κι η μάνα μου, γη που πατώ, άλλοτε μαλακά κι άλλοτε σκληρά. Χιονίζει. Το βλέμμα μου, ένα με τις νιφάδες που προτού πέσουν στο χώμα χορεύουν με πάθος γιορτάζοντας το τέλος τους. Αλλά και για πόσο κράτησε η αρχή τους; Και ποια αρχή; Τι είναι η αρχή; Τίποτα παραπάνω από ένα τέλος. Ένα τέλος που απλά σου δίνει μια δεύτερη ευκαιρία...