Skip to main content

4 of te book

 Ακούγονταν ομαδικά βήματα από ένα άλλο σημείο να πλησιάζουν! Να είναι ο επιτάφιος της κοντινής εκκλησίας; Nα είναι το τούρκικο περίπολο; Να ήταν ο χτύπος της καρδιάς μου; Οι περισσότεροι από μας πήραμε έναν δρόμο στην ζωή δίχως να ξέρουμε που θα καταλήξει. Εγώ ας πούμε ξεκίνησα την ζωή μου ως μπράβος σε τεκέ. Μετά με προτίμησαν τα καφενεία. Γιατί με ήθελαν οι τεκέδες και τα καφενεία! Γιατί ήξερα τις κατακόμβες. 20 ναΐσκοι σε απόσταση 300 τετραγωνικών μέτρων τι είναι, παρά είσοδοι σε κατακόμβες. Σημεία που κάνανε μνημόσυνο για τις ψυχές πρώτων Χριστιανών, νομίζω.


Νομίζω αρχίζω να με φοβάμαι!

Φαίνεται πως μου

αρέσει ο πόλεμος!

Tο φως είναι η αγάπη των ανδρών 

και το πιο φωτεινό 

 η οργή των ανδρών!

Θα μας συγχωρεθούν...

όταν πάμε στο φως;

Τη μέρα που πέθανε η μαμά μου...
ήπια όλη την παιδική μου ηλικία
Μέχρι που μου βγήκε ....
Μέχρι που ζήτησα βοήθεια από γνωστούς και
αγνώστους.
Δεν ξέρω τι βοήθεια ήρθε από ψηλά...
Ξέρω τη βοήθεια που ήρθε από χαμηλά...
Από την αδελφή μου,
τον Πατριό μου,
τους συγγενής και φίλους μου.. ενώ εγώ ήμουν αγρίμι..
Ξέρω τη βοήθεια που ήρθε από μέσα...
Τη μέρα που πέθανε η μαμά μου
και λίγο μετά αφού άφησε την τελευταία της
κοφτή ανάσα στην αγκαλιά μας.
συνέβη κάτι που με σόκαρε βαθιά...
Δεν πέθανα...Αν κρίνουμε με βάση τη σημαντικότητα της στη ζωή μου, την καθοριστική επιρροή της σε κάθε συνειδητό και ασυνείδητο μου, την καψούρα που της είχα 43 χρόνια τώρα, κανονικά μαζί με εκείνη θα έπρεπε να είχα πεθάνει και εγώ...Άντε με μερικά λεπτά διαφορά λόγω μικρότερης ηλικίας...
Δεν πέθανα όμως...Έζησα για να της κλείσω με την αδελφή μου τα μάτια...για να φωνάξω τους γιατρούς..για να την αποχαιρετήσω φιλώντας την παντού...για να υπογράψω χαρτιά...για να το ανακοινώσω στο παιδί μου πως η γιαγιά έφυγε...και για να βρω απάντηση στην ερώτηση του: Που πήγε..;;!
Την ημέρα που πέθανε η μαμά μου είπα πως
Όλα τα αντέχει ο άνθρωπος...
Όλα...Όπως άντεξα και την βαθιά αγάπη της
που μέσα της χώρεσαν όλα...
Η αλήθεια μου και η αλήθεια της μαζί σφιχτά σαν μία...Μια αλήθεια γεμάτη ουσία και ένταση και μύθους και θρύλους και θυμούς και αγκαλιές και βιβλία και αγάπη, αγάπη που δεν αφήνει τίποτα ανολοκλήρωτο...Δεν υπάρχει τίποτα που δεν είπα στη μάνα μου,
Τίποτα ανείπωτο! Κι όχι από όταν αρρώστησε...Πάντα...
Αυτά που της χρέωνα, αυτά που γονάτιζα μπροστά της από σεβασμό...Αυτά που με έκαναν και θα με κάνουν πάντα υπερήφανη...Τόσο υπερήφανη για εκείνη, που θα υποκλίνομαι στη χάρη της για όσο ζω...
Τα σ΄ αγαπώ, τα σε έχω ανάγκη, τα θα σε κλείσω όμως τώρα γιατί βιάζομαι, τα χωρίς εσένα τι είμαι; Ίδια στη μούρη, ίδια στη ψυχή, μανούλα...
Εχθές που ήταν δυο μήνες
ακριβός πήρα
όρκο ιερό...Θα σε λατρεύω και θα σε τιμώ για πάντα, της είπα σταυροπόδι και καπνίζοντας δίπλα στο καντηλάκι της...Μου φαίνεται, πως έσκασε στα γέλια η τύπισσα;
Άσε τώρα τις μαλακίες στους τάφους και πήγαινε να ευτυχήσεις παιδουλινάκι μου, σα να άκουσα να μου λέει...
Λίγο χρόνο δώσε μου μανούλα και έτρεξα....Georgia Drakaki

  • ......''και είσαι πολύ τυχερή μωρό μου που άκουγες την φωνή της μέχρι το τέλος''....άκουγα μια βαβούρα! Ποια φωνή άκουγα!
    Γιατί εμένα ένα πράγμα με πονάει τόσο πολύ,
    Δέκα ολόκληρα χρόνια δεν άκουγα την φωνή της. 
  • Μόνο μια κραυγή … 
  •  που μου καίει την καρδιά ..... 
  • που δεν μπορούσε να μου μιλήσει.

Τελικά οι φωνές μέσα μας
υπαγορεύουν τις πράξεις μας;
Ξέρουνε πως ηχούν πολύ σκληρές;



Τη μέρα που πέθανε η μαμά μου...
ήπια όλη την παιδική μου ηλικία χτυπημένη στο μίξερ..Μέχρι που μου βγήκε από τα αυτιά. Μέχρι που ζήτησα βοήθεια από γνωστούς και αγνώστους..Δεν ξέρω τι βοήθεια ήρθε από ψηλά...Ξέρω τη βοήθεια που ήρθε από χαμηλά...Από την αδελφή μου,τον Πατριό μου,τους συγγενής και φίλους μου.. ενώ εγώ ήμουν αγρίμι...Ξέρω τη βοήθεια που ήρθε από μέσα...
Τη μέρα που πέθανε η μαμά μου και λίγο μετά αφού άφησε την τελευταία της κοφτή ανάσα στην αγκαλιά μας..
Anna Redoumi
,συνέβη κάτι που με σόκαρε βαθιά...Δεν πέθανα...Αν κρίνουμε με βάση τη σημαντικότητα της στη ζωή μου, την καθοριστική επιρροή της σε κάθε συνειδητό και ασυνείδητο μου, την καψούρα που της είχα 43 χρόνια τώρα, κανονικά μαζί με εκείνη θα έπρεπε να είχα πεθάνει και εγώ...Άντε με μερικά λεπτά διαφορά λόγω μικρότερης ηλικίας...
Δεν πέθανα όμως...Έζησα για να της κλείσω με την αδελφή μου τα μάτια...για να φωνάξω τους γιατρούς..για να την αποχαιρετήσω φιλώντας την παντού...για να υπογράψω χαρτιά...για να το ανακοινώσω στο παιδί μου πως η γιαγιά έφυγε...και για να βρω απάντηση στην ερώτηση του: Που πήγε..;;!
Την ημέρα που πέθανε η μαμά μου είπα πως
Όλα τα αντέχει ο άνθρωπος...
Όλα...Οπως άντεξα και την βαθιά αγαπη της που μέσα της χώρεσαν όλα...Η αλήθεια μου και η αλήθεια της μαζί σφιχτά σαν μία...Μια αλήθεια γεμάτη ουσία και ένταση και μύθους και θρύλους και θυμούς και αγκαλιές και βιβλία και αγάπη, αγάπη που δεν αφήνει τίποτα ανολοκλήρωτο...Δεν υπάρχει τίποτα που δεν είπα στη μάνα μου,τίποτα ανείπωτο! Κι όχι από όταν αρρώστησε...Πάντα...
Αυτά που της χρέωνα, αυτά που γονάτιζα μπροστά της από σεβασμό...Αυτά που με έκαναν και θα με κάνουν πάντα υπερήφανη...Τόσο υπερήφανη για εκείνη, που θα υποκλίνομαι στη χάρη της για όσο ζω...
Τα σ΄αγαπώ, τα σε έχω ανάγκη, τα θα σε κλέισω όμως τώρα γιατί βιάζομαι , τα χωρίς εσένα τι είμαι; Ίδια στη μούρη, ίδια στη ψυχή, μανούλα...
Εχθές που ηταν δυο μηνες ακριβως πήρα όρκο ιερό...Θα σε λατρεύω και θα σε τιμώ για πάντα, της είπα σταυροπόδι και καπνίζοντας δίπλα στο καντηλάκι της...Μου φαίνεται, πως έσκασε στα γέλια η τύπισσα;!!!
Άσε τώρα τις μαλακίες στους ταφους και πήγαινε να ευτυχήσεις παιδουλινάκι μου, σα να άκουσα να μου λέει...
Λίγο χρόνο δώσε μου μανούλα και έτρεξα....
Vily Sotiropoulou and 227 others
21 comments
1 share
Like
Comment
Share
21 comments
Most relevant

  • ...... και είσαι πολύ τυχερή μωρό μου που άκουγες την φωνή της μέχρι το τέλος.
    Γιατί εμένα ένα πράγμα με πονάει τόσο πολύ , που μου καίει την καρδιά ..... που δεν μπορούσε να μου μιλήσει.
    Δέκα ολόκληρα χρόνια δεν άκουγα την φωνή της. Μόνο μια κραυγή … 
    See more
    3
    • Like
    • Reply
    • 1 h
View more comments
1 of 20
Drop your link
14
204 comments
Like
Comment
204 comments
View previous comments
I love classic rock like Led Zeppelin, Rush and The Who. Muse is one of my favorite newer bands. looking for reccomendations for newer bands that I might like
10
88 comments
Like
Comment
88 comments
View previous comments
Φωτογραφία του στο Φυλάκιο Γεφύρας Πυθίου κατά το έτος 1982 που μου έστειλε ο τότε στρατιώτης μου Τενεκετζής Πασχάλης, με τον οποίο μιλήσαμε σήμερα για κανένα ...δίωρο, μετά από 38 χρόνια και κάτι μήνες!!!... Σ΄ ευχαριστούμε Μαρκ Ζάκερμπεργκ γιατί χάρις στο F/b μας δόθηκε η ευκαιρία να ξαναβρεθούμε, παππούδες βέβαια πλέον και οι δύο!!!... ❤
May be an image of 1 person, standing and railway
Μάριος Τσομπανίδης and 64 others
4 comments
Like
Comment
Share
4 comments
View 3 more comments
  • Για λίγο καιρό μάγειρας στο φυλάκιο και υπηρεσία επιβλέψει τρένου .... λίγοι φαντάροι αλλά πιο δεμένοι και από οικογένεια !!!ο Έβρος δεν πέφτει με τίποτα!!!!!
    • Like
    • Reply
    • 5 m

Comments

Popular posts from this blog

ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ