ειμαι ΑΡΑΠΗΣ 1 -ΤΟΤΕ ΗΤΑΝΕ 4 ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΙΣ.-2 ΣΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

 Απρίλης, 

βράδυ... και γέμισαν οι σκοτεινές 

φυλλωσιές,

 αηδόνια ξενυχτιάρικα κι

 ερωτευμένα... κι ενώ είπα να ξημερωθώ 

για να τ' ακούω, αυτά βάλθηκαν να 

με νανουρίζουν με το κελάηδημα τους....

 μήπως κι ονειρευτώ ξανά.. 

πώς είναι να πετάς,

 πώς είναι να ερωτεύεσαι... 

πώς είναι να ζεις 

μιαν άνοιξη σαν νάτανε 

η πρώτη σου, 

σαν να 'ναι 

η τελευταία...

Λέμε να μην μετρήσει αυτή η χρονιά

στην ηλικία μας, όμως βλέπω πως

έχουμε όλοι τόσο κουραστεί που

είμαστε... σαν κακό χρόνο να 'χει.

Καμάρα-αψίδα του Γαλάριου και στο βάθος η Ροτόντα από την παλαιά Αγ. Γεωργίου. Μπροστά από το μαγαζί με τα καβαλέτα δυο εργάτες περιμένουν μπας και βγει κανένα μεροκάματο. Το ίδιο πιθανόν ισχύει και για αυτόν που κάθεται στην δεξιά γωνιά. Στην αριστερή γωνιά μια παρέα πέντε νεαρών.....Την ίδια στιγμή μια ηλικιωμένη περνάει από μπροστά τους τρέχοντας και κρύβει το πρόσωπο της....

Γεράσαμε από μοναξιά,

αναδουλειά και απίστευτα γεγονότα...

στην πολιτική και πολιτιστική ζωή...

-Τώρα δηλαδή μας πουλάς άγριο! Έχεις ξένες πλάτες! Ένας λαπάς είσαι του λόγου σου! Δηλαδή πουλάς υφάκι πως δεν μας φοβάσαι, για να μη σε καρφώσω και βρεθείς πάνω από την Αχειροποίητο, της Θεσσαλονίκης. Το γνωστό μεταγωγών.

Ο συνετός σωματοφύλακας, σήκωσε τα χέρια προς τον ουρανό. 

-Γιατί υπάρχει κάτι και όχι τίποτα! 

Ήθελε να πει πως δεν ασπάζεται τις απειλές γιατί δεν είχε σχέση. Ότι ο άλλος εκφραζόταν πολύ εύκολα για μια τόσο λεπτή υπόθεση! Έμεσα δηλαδή την αποδέχεται. Το ύφος αυτό ήταν σύνηθες γι αυτούς που είναι τοποτηρητές, θα λέγαμε.  

-Το άλλο το μαγαζί πως πάει; (Να δω του νόστου μου την μέρα).

-Θα φύγεις, ρε;

-Ρε, αφού με αποκάλεσες, θα φύγω όταν μου κάνει κέφι. Έχω ιλίγγους ξέρεις. Ειδικά όταν βλέπω άδεια μαγαζιά με μπράβους που παριστάνουν τον γκιουλέκα (Ψευτοτσαμπουκάς-Λες και ο τσαμπουκάς δεν είναι ψεύτικος). Στην εφορία πόσα χρόνια έχεις να πατήσεις;

-Tα χρέη βλέπεις επισκιάζουν την δόξα μας......

-E;

-Νομίζω πάντα είχαμε κάποιες αντεγκλήσεις. Μόνο που δεν τολμούσατε ποτέ να τις πετάξετε κατάφατσα από το βρωμερό στόμα σας! Ονομάζατε πάντα ανύπαρκτα μαγαζιά και ολόκληρες γειτονιές για δικά σας τσιφλίκια.

Το βλέμμα έδειχνε κουρασμένο!

Από αυτόν εξαρτιόνταν όλα 

στο μαγαζί. Τις γνωριμίες του.

Τις είχε κάνει χρυσές

άπασες εκεί μέσα.

Είχε και ο σωματέμπορος τον....

μύθο του.

Τι ποίημα κι αυτό!

Τι ζωή κι αυτή

να μη σε καταλαβαίνουν!

Έπαιρνε 60% αυτός-20% το μαγαζί -20% τα κορίτσια. Ήταν και ο προστάτης. Μα ήταν ιερά τα δικαιώματα των.....ικετών. (Αφού το γράφει στην Όμηρου Οδύσσεια τελείωσε).

Αφού την ύπαρξη και υπόσταση του 

την ''ξύπνησαν οι γυναικείες φωνές''.....Μόνο οι αδύναμοι προσπαθούν να αγοράζουν συμμάχους. Να ανήκουνε σε κοινωνίες ομοειδών.

<<Ο Αλκίνοος και η Αρήτη έφεραν τα αποχαιρετιστήρια δώρα για τον φιλοξενούμενο τους και στην συνέχεια οι δούλες τον έλουσαν και τον άλειψαν με λάδι>>.

ΣΚΗΝΗ   Κ

Ο επιτάφιος θα έβγαινε σε μισή ώρα.

-Άλλαξε τα επάνω σου ρούχα. Θα μπεις κάτω από το ομοίωμα της σωρού του Ιησού.

-Αν πεθάνω ποιος θα με πληρώσει!

-Θα πεθάνεις. Όχι αν! Δε δίστασε να το πει, όπως εμείς οι πολιτισμένοι. Τα σκουλήκια.

-Τότε ήτανε 4, τώρα είναι 3. Ώρα να δείξουμε τι αξίζουμε κι οι τρεις, είπε ένας άλλος.

-Πιάσε. Μετά μη μου κάνετε επέτειο και φρικάρουν τα κόκκαλα μου! Aν και εξοικειωμένος με τον σκιώδη κόσμο των χαμένων.......Όταν ήταν παιδάκι, ο πατέρας του τον πήρε μαζί για να πάνε να φάνε και να κοιμηθούν σε κάτι συγγενείς και συνονόματους. ''Ήρθες σκατιάρη''; Αυτό θυμάται πως του είπε ο ξάδελφος. Ίσως γιατί ο πατέρας του μάλωνε και χτυπούσε συνέχεια τη μάνα του! Παιγνίδια της μοίρας. Τις τύχες, αν ζήσουν ή αν πεθάνουν. Ο λαός που πλήρωσε με εκατομμύρια νεκρούς. Οι λαοί περιμένουν την ελεημοσύνη των θυτών.......Αλλά το παν να αντιμετωπίζεις τα πάντα με χιούμορ. ''Θα φας μια βόμβα''. Χιούμορ. Πήγαινα στην αποστολή γιατί δεν μπορώ να θεωρούμαι ίδιος με τους άλλους.

Ντύθηκα Τούρκος. Να τσαλακωθεί η Τούρκικη η φορεσιά. Με πάνε να αυτο- ανατιναχτώ. Στον τάφο μου, αν....θα πούνε ''καλό άντρωπο''. Από τον τρόπο που με πηγαίνουν καταλαβαίνω πως το πόδι του ενός είναι....πιο κοντό. Δε μπορεί, από το δικό μου το παράδειγμα έκαναν ασφαλτόστρωση! Με πονά το πλευρό μου το σπασμένο, αλλά μια ορμητική διάθεση μου λέει να μη δίνω σημασία....Αισθάνομαι πως αυτός που αγαπούσα την γυναίκα του, βιάστηκε να με ξεφορτωθεί! Πολύ τον απασχολούσε το που δεν έτρωγα. Κρατούσα σιλουέτα! Όσοι έχουν κάπως αποκρουστικότητα στο πρόσωπο το καταλαβαίνουν. Έβλεπα σπίτι μου, έπιπλα και άλλη σαβούρα και είπα. ''Γιατί όλα αυτά, τα δίχως νόημα''! Αλλοιωμένα βιβλία, που ούτε είμαστε βέβαιοι πως λένε αλήθεια! Αν και βγαίνει η ημερομηνία γέννησης, θεωρώ γελοίο να παίρνω το όνομα προγόνου μου. Δεν είναι ελευθερία αυτό. Σέβομαι αυτούς που άλλαξαν θρησκεία, ή ανεξαρτητοποιήθηκαν. Αυτό συνέβη τυχαία με την εφεύρεση της τυπογραφίας; Aν πετύχω θα με προσλάβουν για μισθοφόρο; Όχι σαν αυτόν. ''Ποιος εδώ έχει κάνει μια πλήρης κλίμακα, σελίδα-μία επανεγγραφή ενός σεναρίου λένε .. πάνω από 10-30 φορές; Θα ήθελα να μάθω πόσο συνηθισμένο είναι μεταξύ 67.000 μελών μας;'' Δεν το έχω κάνει ποτέ. Οι άλλοι αισθάνονται πάνε καλά αν κάνουν ότι και οι άλλοι. Εγώ ακριβώς το αντίθετο. Αναρωτιέμαι, πρέπει ο πολιτισμός που παρέχει τη θεμελιώδη πλατφόρμα για τη δημιουργία μιας ιστορίας να αντισταθμιστεί; Εάν ναι, ποιος πρέπει να αποζημιωθεί; Πώς επηρεάζει αυτό τις κοινότητες που δεν εκπροσωπούνται; Μπορεί ένας νόμος να διορθώσει ένα μεγαλύτερο πρόβλημα; Η Φιλική Εταιρία, μάλλον δεν ήταν Τέκτονες. Γιατί χρειάζονται 5 Δάσκαλοι για να μυήσουν τους άλλους. Άρα ήρθαν από το Παρίσι. Σε ποια γλώσσα ορκίζονταν! Άρα θα ήταν, πιθανόν, Έλληνες από το Παρίσι; Στο ευαγγέλιο δεν ορκίζεσαι ''να μισείς''. Όπως λέγεται πως ορκίζονταν να μισούν τους Τούρκους....Για να γίνει Δάσκαλος, χρειάζεται χρόνος και να συναντιέται η στοά κάθε εβδομάδα. Με τον φόβο των Τούρκων; Εξαγόρασαν και Τούρκους; Δεν συναναστρέφομαι άτομα που έχουν ζώα σπίτι τους. Μαζί με εμένα έμεινε παράλυτο και ένα πουλάκι φυλακισμένο, της μάνας μου! Τώρα ξέρετε. Μη με περάσετε για....ήρωα. Στα Γαλλικά ξέρεις διαλογίζομαι μια ζωή και δε με κατάλαβε κανείς; Στην περιοχή Λευκού Πύργου βρίσκονται 6 ναοί, ως την εκκλησία του Α. ΔΗΜΗΤΡΊΟΥ. Με το σύστημα από τις κατακόμβες και με τον επιτάφιο, περνούσαμε εμείς οι Φιλικοί. Γι αυτό ''συναντιούνται'' οι επιτάφιοι. Πολλοί είναι τόσο δυστυχισμένοι που μια κόρη 19 χρονών, για να μη φαίνεται πως θα μείνει γεροντοκόρη έπιασε φαλακρό νεαρό φίλο!

Eιδα ένα όνειρο ....

εφιάλτη πιο καλά να τον λες. 

Μια χώρα όπου κουμάντο κάναν 

ψευτονταβατζήδες, ναρκοέμποροι, λαμόγια,

 και τρωκτικά του 

δημοσίου χρήματος .. !Είδα έναν λαό 

που δεν είχε τίποτα δικό του,

που τον είχανε κλέψει,

κοροϊδέψει, χρεώσει,

αλλά ζαλισμένος δεν μπορούσε 

να βρει τον δρόμο του,

δεν ήξερε τι του ξημερώνει ...

Ξύπνησα και κατάλαβα

 ότι μόνο όνειρο

δεν ήταν!

Όταν επικεντρώσεις την καρδιά σου 

σε ένα σημείο,

τότε τίποτα δεν θα είναι αδύνατον 

για σένα.

"Έτσι κ αλλιώς, άσπρο μέτρημα, μαύρο άθροισμα είναι πολύ συχνά η ζωή".

-ΣΙΣ!
-Τι ακούς ;
-Ακούω τη θάλασσα, μου διηγείται τον πόνο της...
-Τι; πονάει και η θάλασσα;
-Πονάει, γιατί δεν την αφήνουν ήσυχη όταν θέλει τη μοναξιά της!

Άδειο μυαλό.. βλέμμα θολό.. και γέλιο δεν υπάρχει... και μια καρδιά που 'ναι κενή.. ήντα ζωή θα να 'χει....

Λεωφόρος Νίκης από τη γωνία με την πλατεία Ελευθερίας μέχρι το ύψος της σημερινής Αριστοτέλους -κατά προσέγγιση μεταξύ 1898-1900. Με τα περισσότερα γνωστά κτίρια που έφθασαν ως την πυρκαγιά του 1917 να υπάρχουν ήδη και κάποια άλλα να περιμένουν τη σειρά τους για να εμφανιστούν. Ενδιαφέρουσα καρτ ποστάλ που ανατυπώθηκε και αργότερα -το συγκεκριμένο αντίτυπο ταχυδρομήθηκε το 1916. Όλα λάθος είναι γραμμένα!

Το σωμα φτιάχτηκε από πηλό, 

η ψυχη όμως από ατσάλι. 

Ακόμα αντέχω! Προσωπικά ότι κάνω το κάνω μη πιστεύοντας σε κανέναν Θεό. Το λέω γιατί όταν πεθάνω, θα λέει ο καθένας ανάλογα με τα της θρησκείας του!

 Βγείτε από το μικρό τιποτένιο κύκλο του εγώ σας και 

μπείτε στο θαυμαστό κόσμο του εαυτού σας!