DEVICE BEATS -JOHN BAKALIS-2020

Σ Τ Ο Κ Ε Ν Τ Ρ Ο Μ Ι Α Σ Ν Υ Φ Α Δ Α Σ Χ Ι Ο Ν Ι Ο Υ

Χιονίζει. Μια σπατάλη είναι το χιόνι, η βροχή, το χαλάζι. Μια τρομερή σπατάλη του ουρανού μόνο και μόνο για να μας αποδείξει πως είναι πιο πάνω από εμάς και ότι μπορεί να ξεσπά σε μας, επειδή ο Θεός τον εκμεταλλεύεται για να παραμένει αόρατος ή γιατί ένα περιστέρι τον ξύπνησε με το πέταγμά του για να μην διαμαρτυρόμαστε καθόλου.

Αλλά από την άλλη, ίσως τα ξεσπάσματά του να 'ναι λόγω της μοναξιάς του, δηλαδή έτσι επικοινωνεί με τους ανθρώπους. Μπορούσε να ήταν και ένας από εμάς. Ένας ουρανός είναι κι ο πατέρας μου· όπου κι αν σταθώ δεν μπορώ να ξεφύγω από τον χιόνι, το χαλάζι και τις λιακάδες του. Κι η μάνα μου, γη που πατώ, άλλοτε μαλακά κι άλλοτε σκληρά.

Χιονίζει. Το βλέμμα μου, ένα με τις νιφάδες που προτού πέσουν στο χώμα χορεύουν με πάθος γιορτάζοντας το τέλος τους. Αλλά και για πόσο κράτησε η αρχή τους; Και ποια αρχή; Τι είναι η αρχή; Τίποτα παραπάνω από ένα τέλος. Ένα τέλος που απλά σου δίνει μια δεύτερη ευκαιρία.

Παρασύρομαι απ’ αυτόν τον χορό και βγαίνω έξω από το σώμα μου. Χορεύω μες στην χιονόπτωση, μέσα σε ένα ακόμη ξέσπασμα του ουρανού. Χορεύω χωρίς ρυθμό. Ξαφνικά μου πιάνει τα χέρια το παρελθόν, και τότε χορεύω τέλεια ρυθμικά, γρήγορα, βίαια. Με ρίχνει κάτω. Γίνομαι κι εγώ μια νιφάδα. Λιώνω. Κυλάω. Κυλάω σαν χρόνος με ανάποδη φορά. Κυλάω έως τις 15 Μαρτίου του 1997, και παίρνω πάλι την μορφή μου πάνω σε ένα βρώμικο κρεβάτι με τσαλακωμένα σεντόνια γεμάτα ιδρώτα και δάκρυα.

Άνοιξη. Αλλά χιόνιζε . . .Όπως τα διάβαζα αυτά σε έναν μικρό μου φίλο, μες την καραντίνα, μάζεψα και τις 1200 φωτογραφίες που δεν έχουν βγει σε βιβλίο μαζεμένες της παλιάς Σαλονίκης, θυμήθηκα.......ναι θυμήθηκα...Βρήκα κι αυτή την ειρωνική μετάφραση του τίτλου.

IN THE CENTER OF A SNOW FLOOR

Ιt's snowing. A waste is the snow, the rain, the hail. A terrible waste of heaven just to prove to us that he is above us and that he can break out in us, because God exploits him to remain invisible or because a dove woke him with his flight so that we do not protest at all . But on the other hand, his outbursts may be due to his loneliness, that is how he communicates with people. He could have been one of us. My father is also a sky; wherever I stand I can not escape the snow, the hail and its sunshine. And my mother, earth I tread, sometimes soft and sometimes hard. It's snowing. My gaze, one with the flakes that before falling to the ground dance with passion celebrating their end. But how long did their beginning last? And what principle? What is the beginning? Nothing more than an end. An end that just gives you a second chance. I get carried away by this dance and get out of my body. I dance in the snow, in another outburst of the sky. I dance without rhythm. Suddenly the past catches my hands, and then I dance perfectly rhythmically, fast, violently. He throws me down. I also become a flake. I melt. Flow. I roll like time upside down. I roll until March 15, 1997, and take my form again on a dirty bed with crumpled sheets full of sweat and tears. Spring. But it was snowing. . .As I was reading these to a little friend of mine, during the quarantine, I collected the 1200 photos that have not been published in a book collected from old Thessaloniki, I remembered ....... yes I remembered ......

Μ Ι Α Β Ο Λ Τ Α Σ Τ Η Ν Α Γ Ο Ρ Α

Ένα πλάνο χωρίς λόγια. Φαίνεται ο Τοτός με έναν άλλον να κοιτιούνται.

-Γιατί είσαι έτσι;

-Yποχρεώσεις! 

-Ο Τοτός από μέρες οραματίζεται μια υπέροχη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου.  ΝΑ ΛΟΙΠΌΝ Η ΜΈΡΑ. ΝΑ ΔΟΎΜΕ ΤΙ ΘΑ ΤΗΣ ΠΆΡΕΙΣ!

-Δεν βιαζόμαστε. Έχουμε χρόνο.

Γυρνούσε όλη μέρα κοιτώντας βιτρίνες. Κοιτώντας ανθρώπους για να διαπιστώσει αν είναι ευχαριστημένοι από τις αγορές και τα ρούχα που συνόδευαν αυτές τις ανθρώπινες μάσκες.

Όλοι τον χαιρετούσαν ευγενικά.

Άλλος έκανε ακροβατικά κόλπα. 

-Για, είμαι η Σούζαν.

Μερικούς δεν τους κατάλαβε γιατί φώναζαν.

-Τι υπέροχη τοποθεσία χαλάρωσης! Θα επιστρέψω την νύχτα.

 -Ωραίο μέρος διαλέξαμε για να βρεθούμε!

-Βγάλε τα χέρια από τις τσέπες.

-Κι εσύ. Πάρε τα χέρια. Σαν να σου βγαίνει η μέση όταν με αντικρύζεις!

-Μου βγαίνει σαν σκέφτομαι την ζέστη που θα κάνει!

-Παίζουμε σε διαφημιστικό για φτηνό τουρισμό.

Άλλα μαγαζιά είχαν δεινόσαυρους για να ελκύουν πελάτες. 

Ήταν και μια αρκούδα που μάζευε πελάτες.

Η πιο παραγωγική.

Ο ύπνος πάντα συγκλόνιζε τον Τοτό και τα φίδια.

Διπλά είναι ή ίδια, αναρωτήθηκε.

Μετά κοίταξε μια βιτρίνα αθλητικών ειδών.....

-Σου αρέσει το περπάτημα, ρώτησε μια κυρία στην πόρτα.

Παντού αυτές οι πλαστικές κούκλες που σου μιλούσαν σαν να σε ήξεραν.

Μια κούκλα κρατούσε έναν πλανήτη στα χέρια της.

-Συγνώμη τι κρατάτε!

-Την γη μας. Σαν να κρατάμε την καρδιά μας. Δεν είναι υπέροχο;

Ένας άλλος παρακάτω τον κοιτούσε ζητώντας λίγη συμπόνοια!

Και ένας άλλος......

-Oνειρεύομαι! Τι πουλάτε;

-Eιναι μηχανισμός εκτίναξης για.... luna park.

Ένιωσε σε άλλον πλανήτη!

Αποφύγετε να γίνετε σάντουιτς όπως αυτός.

Διαλέξτε σάντουιτς  gourme....

-Και γάλα gourme;

-Tους βλέπετε; Mόλις εμφανίστηκαν στη σκηνή και είναι ιδανικά για τα Όσκαρ, Emmys, Valentine's Day ή οποιαδήποτε άλλη περίσταση που αξίζει μια μικρή γοητεία. 

Ο Τοτός έμεινε προβληματισμένος! Αναποφάσιστος. Αποσβολωμένος. Πως θα είναι σε 15 χρόνια αν ακολουθήσει τέτοια μηνύματα!

Aυτός είναι ένας τοίχος που κανείς δεν μπορεί να χάσει. Η αισθητική αυτού του τείχους ....

Όλοι βλέπουν ψηλά.

Γίνε ο μέγας διαφημιστής.

Η σπουδαιότητα της εκπαιδευτικής τεχνολογίας. 

Ανοίγει πόρτες.

Είναι το κλειδί!

ΚΕΡΔΙΣΕ ΕΝΑ  iphone ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ 

Ένας κοιτούσε από το παράθυρο.

Εδώ μέσα δεν χωράω, σκέφτηκε.

Σίγουρα αυτό θέλω να γίνω;

-Αύριο πάλι, σκέφτηκε δυνατά.

Aλλά μια εικόνα τον έκανε να σταθεί και να σκεφτεί. 

Χ Ρ Ο Ν Ι Α   Π Ο Λ Λ Α   Γ Ι Α   Τ Η Ν   Π Α Γ Κ Ο Σ Μ Ι Α 

                Η Μ Ε Ρ Α  Τ Η Σ   Γ Υ Ν Α Ι Κ Α Σ

Κάτι του άλλαξε το μυαλό.....

 

Από το πρωί, την επομένη,  έβλεπε τις βιτρίνες φωτογραφιών -άλμπουμ στην αγορά. 15 Φεβρουαρίου.

-Τι ψάχνει ο ...κύριος, ρώτησε όλο ευγένεια η πωλήτρια τον μικρό επίδοξο αγοραστή.

-Θέλω να δωρίσω μια κορνίζα στην αγαπημένη μου, για του Αγίου Βαλεντίνου, είπε όλο καμάρι και ανυπομονησία!   Αυτή.....

Χειμώνας άγριος , και η φωτιά καλοκαιριά στην κάμαρά μου..

Ντρέπομαι για τη ζέστα μου , και για την ανθρωπιά μου ..

Κωστής Παλαμάς.

-Δεν είσαι λίγο καθυστερημένος, ρώτησε η κοπέλα.

Αγαπήθηκαν!

-Γίνε η γυναίκα μου.

-Σήμερα θα την βρω, πιο φτηνά, απάντησε ο Τοτός.   

Μαζί θα πάρω κι αυτές τις δυο.....Τις τρεις κορνίζες....

για την γιορτή της μητέρας μου.....Θα ελευθερώσω και αυτό το πουλάκι.

-Είσαι καλό παιδί.

Μέσα στο κατάστημα είχε αυτή την αφίσα.

-Κάνω μεγάλες δουλειές. Τα ζευγαρώματα τα κλείνω στον αέρα.

Πουλάω αεροπλάνα.

-Πολύ ενδιαφέρον!

-Άλλοι πιάνουν πουλιά στον αέρα. Εγώ πιάνω αεροπορικές συμφωνίες.

-Θα μπορούσατε να μου προσφέρετε έναν καφέ σε κάποιο αεροπλάνο σας;

''Τέλος η μποέμικη ζωή'', σκέφτηκε.

-Ευχαρίστηση μου. Τι σας οφείλω;

-Σας τα προσφέρει το κατάστημα. Θα τα πούμε στο.....αεροπλάνο. 

Η πωλήτρια είχε κλείσει τον γαμβρό της ζωής της. Ήταν ΤΟ μωρό!

Άρχιζε μια άλλη ζωή. 

Χωρίς τα....γυαλιά.

Πετούσε από την χαρά του.

Μια σχέση χωρίς εσωτερικές συγκρούσεις....

Μα είχαν περάσει τόσες γυναίκες από την ζωή του!

Κάποτε όλα αυτά.....

Φοβερό ζευγάρι!

Ο Τοτός λουζόταν με σαπούνι ΑΛΟΗΣ. Η αλόη είναι ένα φυτό που έχει ορισμένες θεραπευτικές ιδιότητες. Έβγαινε το ποντίκι και έτρωγε το σαπούνι, αφού ήταν από φυτό. Εξ αιτίας αυτού όμως δεν ξαναφάνηκε, αλλά η τρύπα από όπου έμπαινε στο δωμάτιο, άρχισε να βρωμά άσχημα. Το ποντίκι πέθανε.

Δεν θα ξεμπερδεύουμε με ένα εμβόλιο, νομίζω.

Ο ιός θα κάνει τέτοιες μεταλλάξεις που θα είναι ισχυρότερες από τους μαζικούς εμβολιασμούς. 

Προτείνω συνδυασμό Διονυσιακών τεχνικών. Νηστεία. Τσίπουρο και φρούτα με μουσική άρπας.